Kwas ALA (Alpha Lipoic Acid).

kwas alaKwas R-alfa-liponowy (kwas ALA) występuje naturalnie jako grupa protetyczna w kompleksach dehydrogenazy alfa-ketokwasu mitochondriów i jako taki odgrywa podstawową rolę w metabolizmie. Chociaż jest to znane od dziesięcioleci, dopiero niedawno odkryto, że kwas ALA wpływa na komórkowe procesy metaboliczne in vitro, ponieważ ma zdolność do zmiany statusu redoks komórek i interakcji z tiolami i innymi przeciwutleniaczami. Dlatego wydaje się, że związek ten ma ważny potencjał terapeutyczny w warunkach, w których występuje stres oksydacyjny. Przeprowadzono wczesne studia z kwasem alfa-liponowym przy niewielkiej wiedzy na temat działania kwasu alfa-liponowego na poziomie komórkowym, ale z uzasadnieniem, ponieważ naturalnie występująca forma kwasu alfa-liponowego związanego z białkiem odgrywa kluczową rolę w metabolizmie, ta suplementacja może mieć pewien korzystny skutek. W takich badaniach starano się ocenić wpływ suplementacji kwasu alfa liponowego przy użyciu niskich dawek na metabolizm lipidów lub węglowodanów, ale zaobserwowano niewielki lub żaden wpływ. Powszechną reakcją w tych badaniach był wzrost wychwytu glukozy, ale obserwowano również wzrost stężenia pirogronianu i mleczanu w osoczu, co sugeruje, że wystąpił hamujący wpływ na kompleks dehydrogenazy pirogronianowej. W tym samym okresie kwas ALA był również stosowany jako środek terapeutyczny w szeregu chorób związanych z chorobami wątroby, w tym wywołanych przez alkohol, zatrucie grzybami, zatrucie metalami i zatrucie CCl4. Suplementacja kwasem alfa-liponowym była w wielu przypadkach skuteczna w leczeniu tych schorzeń. Kwas ten chroni także błony przez interakcje z witaminą C i glutationem, które z kolei mogą przetwarzać witaminę E. Poza działaniem przeciwutleniającym dihydroliponian może wywierać działanie prooksydacyjne poprzez redukcję żelaza. Wykazano, że podawanie alfa-kwasu liponowego jest korzystne w wielu modelach stresu oksydacyjnego, takich jak uszkodzenie niedokrwienno-reperfuzyjne, cukrzyca (zarówno kwas alfa-liponowy, jak i kwas dihydroliponowy wykazują hydrofobowe wiązanie z białkami, takimi jak albumina, które mogą zapobiegać reakcjom glikacji) , powstawanie zaćmy, aktywacji HIV, neurodegeneracji i uszkodzeń popromiennych. Ponadto lipoat może działać jako regulator redoks białek, takich jak mioglobina, prolaktyna, tioredoksyna i czynnik transkrypcyjny NF-kappa B. Dokonano również przeglądu właściwości lipoatu pod względem reakcji z reaktywnymi formami tlenu;interakcje z innymi przeciwutleniaczami; korzystne efekty w modelach stresu oksydacyjnego lub w warunkach klinicznych.

Eksperymentalne badania i próby kliniczne z ostatnich pięciu lat przy użyciu dużych dawek kwasu alfa-liponowego (600 mg/doba) dostarczyły nowych i spójnych dowodów na terapeutyczną rolę przeciwutleniającego kwasu alfa-liponowego w leczeniu insulinooporności i polineuropatii cukrzycowej. Ten nowy wgląd powinien zachęcić klinicystów do stosowania kwasu alfa-liponowego w chorobach wątroby, w których występuje stres oksydacyjny.

Kwas ALA regeneruje wątrobę.

Badania w któwych podawano dożylnie kwas ALA przeprowadzone zostały na przez dr Barttera i dr Berksona. Objęci nim była grupa 79 pacjentów, z których nie przeżyło 4 [!!!]. Spośród tej czwórki, dwie nie otrzymały terapii, a dwie pozostałe nie otrzymały zalecanej dawki.

Dr Berkson opracował również protokół ustny “potrójną terapię”, który od lat stosowany jest w leczeniu zapalenia wątroby, stłuszczenia wątroby, marskości wątroby i przypadku występowania podwyższonych enzymów wątrobowych. Ta kombinacja kwasu alfa liponowego, sylimaryny (z mleczka ostropestu plamistego Silybum marianum (L.) Gaertn  rośliny, którą wszyscy znamy) i selenu uzupełnia zapasy glutationu, wspomaga regenerację komórek wątroby i hamuje replikację wirusa. Jeden z pacjentów, z bardzo wysokim poziomem wirusa zapalenia wątroby typu C, przybył na terapię ALA przed rozpoczęciem terapii standardowej interferonem – bez stosowania leków na receptę liczba wirionów HCV zmniejszyła się diametralnie.

Objawowa polineuropatia cukrzycowa – kuracja przy użyciu kwasu alfa liponowego: metaanaliza.

Badania kliniczne miały na celu określenie skuteczności i bezpieczeństwa zastosowania wlewów dożylnych 600 mg kwasu alfa-liponowego podawanego przez 3 tygodnie z wyjątkiem weekendów.

Cztery próby (ALADIN I, ALADIN III, SYDNEY, NATHAN II) obejmowały n-1258 pacjentów (kwas a-liponowy n = 716, placebo n = 542) spełniających kryteria kwalifikowalności (chorzy na cukrzycę z objawową polineuropatią) i zostały włączone do metaanalizy. Analiza pierwotna obejmowała porównanie różnic w występowaniu wszystkich symptomów choroby (TSS – Total Symptom Score) od rozpoczęcia terapii do jej zakończenia. Analiza stanu grup leczonych kwasem a-liponowym lub placebo obejmowała codzienne zmiany w TSS. W grupie leczonej kwasem a-liponowym zaobserwowano 50% poprawę w TSS.
Po 3 tygodniach względna różnica na korzyść kwasu α-liponowego vs. pla-cebo wyniosła 24,1%. Wskaźnik odpowiedzi wynosił 52,7% u pacjentów leczonych kwasem a-liponowym i 36,9% u pacjentów przyjmujących placebo. Po ośmiu dniach leczenia zaobserwowano obniżenie ilości symptomów choroby (TSS) na korzyść kwasu α-liponowego w porównaniu z placebo. Wskaźniki zdarzeń niepożądanych nie różniły się między grupami.

Wnioski Wyniki tej metaanalizy dowodzą, że leczenie kwasem a-liponowym (600 mg/dobę dożylnie) przez 3 tygodnie jest bezpieczne i znacząco poprawia zarówno pozytywne objawy neuropatii, jak i neuropatyczne deficyty do istotnego poziomu klinicznego u chorych na cukrzycę pacjentów z objawową polineuropatią.

Jaskra.

kwas ala

Jaskra jest przykrą chorobą powodującą”widzenie w tunelu” – ograniczone do widzenia obrazu środka bez postrzegania obrazu peryferyjnego. Objawy jaskry często nie są zauważane przez dotkniętą chorobą osobę, dopóki peryferyjne widzenie nie zaniknie całkowicie stopniowo w miarę upływu czasu. Jaskra obejmuje uszkodzenie nerwu wzrokowego. Czasami jest to spowodowane wzrostem ciśnienia cieczy wodnistej (płynu wewnątrz oka). Choroba znana jako jaskra to w rzeczywistości kilka chorób, które powodują uszkodzenie nerwu wzrokowego. Diagnoza nie opiera się już wyłącznie na podwyższonym ciśnieniu wewnątrz gałkowym.

Co ciekawe, kwas alfa-liponowy miał lepszy wpływ na osoby z bardziej zaawansowanymi przypadkami jaskry niż ich grupy kontrolne. Zdaniem naukowców: “Działanie kwasu liponowego można wytłumaczyć jego właściwościami antyoksydacyjnymi i bezpośrednim wpływem na metabolizm tkanek oka”.

Limfocyty antyoksydacyjne kwasu a-liponowego ograniczają glejak nerwu wzrokowego oraz śmiertelność i dysfunkcje komórek związanych z powstaniem stresu oksydacyjnego powodującego choroby neurodegeneracyjne i jaskrę. Jednak z powodu braku klinicznie istotnych modeli i ogromnych kosztów długotrwałych testów, niewiele badań modeluje terapię antyoksydacyjną w profilaktyce neurodegeneracji. Schematy leczenia jaskry za pomocą ALA wykazały zwiększoną ekspresję genu antyoksydacyjnego i białka, zwiększoną ochronę RGC i lepszy transport wsteczny w porównaniu do grupy kontrolnej placebo. Środki peroksydacji lipidów, nitrozylacji białek i utleniania DNA w retinie siatkówki zmniejszyły stres oksydacyjny zapobiegając chorobie. Dane te pokazują przydatność terapii dietetycznej do zmniejszania stresu oksydacyjnego i poprawy przeżycia RGC w jaskrze.
Wiek jest głównym czynnikiem ryzyka jaskry. Wolnorodnikowa teoria starzenia się szerzyła koncepcję, że stres oksydacyjny jest kluczowym czynnikiem spadku ilości komórek związanego z wiekiem. Reaktywne formy tlenu (ROS), produkty uboczne fosforylacji oksydacyjnej, powodują oksydacyjne obrażenia poprzez atakowanie kwasu nukleinowego, białek i lipidów. Skuteczne zarządzanie ROS wydaje się zmniejszać wraz z wiekiem, zwiększając w ten sposób obciążenie dysfunkcyjnych składników komórkowych w czasie – tutaj z pomocą przychodzi nam kwas ALA. W przypadku jaskry syntezę glutaminową i białko szoku cieplnego Hsp72 zidentyfikowano jako cele stresu oksydacyjnego przez tworzenie określonych karbonyli białkowych. Analiza nerwu wzrokowego i naczyń krwionośnych u pacjentów z jaskrą  wykazała znaczące uszkodzenie zależne od peroksynitrytu . Kolejnym dowodem na rolę stresu oksydacyjnego w jaskrze jest znaczący wzrost stężenia metabolitów w surowicy krwi z produkcji tlenku azotu oraz wysoki poziom malonodialdehydu w osoczu produktu ubocznego peroksydacji lipidów,  obserwowanego u pacjentów z jaskrą w porównaniu do kontroli. Uszkodzenie oksydacyjnego DNA pacjentów jaskry jest również znacząco skorelowane z ich uszkodzeniem pola widzenia i wzrostem IOP. Badania z modelem jaskry DBA / 2J również wykazały zwiększone utlenianie DNA, nitrozylację białka i peroksydację lipidów w jaskrze siatkówki . Dane te wskazują, że stres oksydacyjny zaostrza patologię chorób neurodegeneracyjnych, takich jak jaskra.

Pacjenci z jaskrą wykazują zwiększoną aktywność enzymów antyoksydacyjnych, takich jak dysmutaza ponadtlenkowa (SOD) i peroksydaza glutationowa w cieczy wodnistej, ale wykazują niski poziom przeciwutleniaczy. Endogenną odpowiedzią tych pacjentów – czy to przez starzenie się, czy zmiany patologiczne, jest niewystarczająca do zadania radzenia sobie ze stresem oksydacyjnym obecnym w jaskrze. Złagodzenie stresu oksydacyjnego jest skutecznym środkiem ograniczającym uszkodzenia oksydacyjne, zapewniającym ochronę neuroprotekcyjną i redukującą niedokrwienie. W zwyrodnieniu plamki związanym z wiekiem (AMD), leczenie przeciwutleniaczem spowalniało progresję choroby i utratę wzroku u pacjentów z wysokim ryzykiem zaawansowanego AMD. Stwierdzono, że α-Luminol, przeciwutleniacz, zapobiega związanym z wiekiem spadkowi glutaminianu, glutationu i syntetazy glutaminowej w siatkówkach DBA / 2J. Również ekstrakt z Ginkgo Biloba, który może usuwać tlenek azotu, chroni komórki zwojowe siatkówki przed śmiercią lecz jest terapią dłgotrwała porównując do ALA. Leczenie przeciwwirusowe komórek siatkowych beleczkowych in vitro za pomocą resweratrolu prowadziło do zredukowania reaktywnych form tlenu i zmniejszenia liczby karbonylowanych białek. Dane te podkreślają potencjalną użyteczność zmniejszania stresu oksydacyjnego w siatkówce i przedniej komorze gałki ocznej w przypadku zdiagnozowania jaskry.